pkn-logo

Hervormde wijkgemeente binnen de protestantse kerk in Nederland

Overwegingen bij ‘troost(en)’

De Heilige Geest wordt de Trooster genoemd. In Johannes 14 en 16. De parakletos. De ‘erbij geroepene’. Dat is een mooie typering van troost: erbij geroepen, erbij zijn.

Troosten is op een respectvolle manier bij de ander zijn. De ander en zijn verhaal en emoties welkom heten; met liefde, warmte en een open houding. Zonder oordeel, maar slechts met een nieuwsgierige houding luisteren naar wat de ander kwijt wil. Als je dat kunt zal de ander tot rust kunnen komen.

Ergens las ik deze rake typering:  ‘Troosten is aandachtig luisteren, zodat verdriet in woorden en tranen naar buiten kan komen. Troosten is geen dam opwerpen tegen het verdriet, maar een bedding zijn waardoor het verdriet kan stromen.’

De  luisterende aanwezigheid is als een bedding waardoor emoties, verhalen, gedachten er mogen zijn, in het licht mogen komen!

Dat is helend. Er kan zelfs een bepaalde rust of dankbaarheid ontstaan na zo’n moment.  Niet dat het verdriet weg is, maar wel dat er ruimte is om adem te halen en dat de ander ervaart dat hij welkom is met alles erop en eraan. Je bent bij de ander, bij het verdriet van die ander en je blijft er ook bij.

Voor troost zijn twee partijen nodig. De één geeft troost, de ander ontvangt het.

Dat laatste kan best ingewikkeld zijn. Als je kwetsbaarheid er niet mocht zijn, is het moeilijk je verhaal van verdriet en verlies of wat het ook zij te delen. Dan is er moed nodig om er woorden aan te geven, aandacht voor te vragen. Maar zonder woorden is het zwaar om innerlijke pijn, verdriet te dragen. God gaf ons stem en taal om met elkaar te spreken.

Wat een zegen als mensen elkaar zo vinden in de gemeente… als het verhaal verteld en gehoord kan worden. Zo’n ontmoeting is helend.

namens Psycho Pastoraal Team
Henk Terlouw